Leo is een reu van een jaar of elf. Mevrouw Roos sprak met hem. Ze krijgt telepathisch door wat Leo zegt en denkt. Daarvoor heeft zij niet meer nodig dan een foto.

‘Toen Roos de foto van Leo ging lezen, was ik vooral erg benieuwd’, zegt de zus van zijn baasje. Leo is een leuke hond, hij komt uit een asiel in Amerika, maar we hebben geen idee wat zijn achtergrond is. Ik was benieuwd waar Roos mee zou komen, had goede verhalen gehoord en had een ‘baadt het niet, schaadt het niet-houding’.

We waren sceptisch bij het verhaal over het grote avontuur voor we Leo kenden, maar daarna kwamen veel dingen die ik erg herkende, zoals zijn reacties op medische handelingen en zijn obsessie voor voedsel. Soms herkenden we andere details. Andere zaken die mevrouw Roos vertelde, waren erg opvallend. Ons ongeloof ging over in gegrinnik over de beschrijvingen. Nog steeds zijn er details die we niet zo goed kunnen plaatsen. Sommige omschrijvingen waren wel erg treffend. Dat iemand dat soort dingen kan weten. We snappen niet hoe dat kan’.

Leo heeft een bewogen leven gehad en vertelt: ‘Ik werd geboren in een paardenstal, samen met een paar broertjes en werd veel geaaid, er werd veel gespeeld’. Hij herinnert zich grote hekken, bakken met water en leuk spelen en rennen in de stallen. ‘Toen kwamen er mensen naar ons kijken, een heer en een meisje. Ik ging mee. Het meisje was leuk, het vrouwtje ook maar de man was niet aardig. Ik deed het niet naar zijn zin. Hij had het over plassen en als het niet stopte moest ik weg. Het meisje was daar erg verdrietig over. Ik werd verkocht aan een meneer met een hele grote wagen. Ik mocht overal mee naar toe. Dat was leuk en wij waren altijd samen’.

‘Toen gebeurde er wat, het was al donker. Hij had bier in de wagen en dat was niet goed. Ineens zat ik buiten in het gras. De wagen was weg, de baas was weg. Dat was eng. Ik ben gaan zoeken en kwam heel wat wagens en mensen tegen. Ik kreeg wat te eten en te drinken, maar mocht niet mee. Ik ben maar gaan lopen en zoeken en ben de weg kwijtgeraakt. Mijn poten deden pijn en ik was moe en ziek. Ik had last van mijn achterpoot en mijn staart deed ook pijn; ik was tegen een draad gelopen. Ik had honger en wilde ook drinken, maar werd weggejaagd. Er kwamen nog meer wagens en ben daar naar gaan kijken. Ik was zo moe, ben gaan liggen en in slaap gevallen’.
‘Er stopte een wagen en er kwam iemand uit. Ik werd opgetild en op een deken gelegd en meegenomen. Ik kwam ergens waar ze heel lief waren. Ik kreeg eten en drinken, ze keken naar mijn staart en in mijn oren en bek. Ze vonden mij te mager en ik kreeg prikken en zeiden dat ik nog veel moest leren, zoals lopen aan de riem. Dat was vreemd. Ik liep nu ook samen met andere honden. Er waren veel mensen die me wilden aaien. Wat ik niet leuk vond, was als ze mijn eten weghaalden. Er kwamen meer mensen voor mij, maar ik wilde niet meer, dus maakte ik me klein’.

‘De dokter kwam weer langs om te kijken en zei dat het al beter met me ging, maar hij was bang voor mij en toen mocht ik niet meer rondlopen. Toen ging het wel goed. Er kwamen mensen kijken en ze vonden mij wel lief, maar ze moesten eerst nog een keer terugkomen voordat ik met ze mee mocht. Ik werd gehaald, ze hadden eten, speelgoed en iets om op te slapen. Er was nog een beestje dat kleiner was dan ik. Het was gezellig. Ik had geen last meer van mijn poot en werd zwaarder’.
Leo is gek op koekjes en eten dat niet van hem is. ‘Op een moment moest ik naar de dokter, ze dachten dat ik ziek was, maar dat was niet zo. Ik had wel last van mijn maag. Nu moet ik op mijn lijn letten’. 

‘Toen is er wat gebeurd bij mijn familie. Ik weet het niet precies. Er werd gepraat over verhuizen, naar Duitsland of terug naar Nederland. Ik dacht ‘ik mag weer niet mee, ze vinden mij niet meer aardig’. Maar ik kreeg iets waar ik rustig van werd. Ze brachten me weg in een grote mand en daarna weet ik niets meer. Het was heel raar voor mij. Ik begreep het ook niet, ze vertellen mij ook nooit iets’.

‘Nu is het wel leuk geweest. Ik ga slapen, al die aandacht en dat praten is wel leuk, ik wist ook niet dat het kon. Ik begreep al niet waarom mensen niet terugspraken als ik wat zei, maar dat kan dus niet iedereen. Maar ze kunnen gewoon doorgaan met vertellen, hoor, ik begrijp het best allemaal’.

Meer informatie over mevrouw Roos op www.reikipraktijkzeewolde.nl.